اختلال پردازش حسی چیست و چه ارتباطی با اوتیسم دارد؟

اختلال پردازش حسی چیست و چه ارتباطی با اوتیسم دارد؟

اختلال پردازش حسی چیست و چه ارتباطی با اوتیسم دارد؟

تقریباً همه مبتلایان به اوتیسم چالش های پردازش حسی را تجربه می کنند.

http://taranehzendegi.com/assets/img/image_list/1589211196.jpg

 

در سال 2010 ، مقاله ای در مجله باستن گلوب ، در مورد اختلال پردازش حسی منتشر شد. در این مقاله به گروهی از محققان ، خانواده ها و کاردرمانگران که برای گرفتن اختلال پردازش حسی ، به شدت لابی می کنند تا دفترچه راهنمای جدیدی در مورد طیف اوتیسم ایجاد کنند.

ممکن است برای خیلی از خوانندگان این سوال پیش بیاید که ، یک اختلال پردازش حسی چیست؟

اختلال پردازش حسی (SPD) "Sensory Processing Disorder"  یک اختلال عصبی است که باعث می شود پردازش اطلاعات از حواس پنجگانه (بینایی ، شنوایی ، لامسه ، بویایی و چشایی و همچنین حس حرکتی) با مشکل روبرو شود.

کسانی که SPD دارند ، اطلاعات حسی را حس می کنند ، اما نه به طور عادی ، بلکه به طور غیر طبیعی درک این اطلاعات را درک می کنند. اطلاعات توسط مغز به روشی غیرمعمول پردازش می شوند که باعث پریشانی ، ناراحتی و سردرگمی فرد مبتلا به اختلال پردازش حسی می شوند.

اختلال پردازش حسی یک ویژگی قطعی برای تشخیص اوتیسم محسوب نمی شود ، اگرچه یک من هنوز شخصی که در طیف اوتیسم باشد را ندیده ام که به اختلال پردازش حسی مبتلا نباشد. در مصاحبه ای که با بزرگسالان و نوجوانان در مورد سطح توانایی های مختلف برای کتابم (مهارت های زندگی اوتیسم) داشتم ، بسیاری از آن ها چالش های پردازش حسی را به عنوان اولین مشکل جدی خود می شناختند.

اما آیا این بدان معنی است که اگر فردی اختلال پردازش حسی داشته باشد ، قطعا اوتیسم دارد؟ نه اینطور نیست. افراد ممکن است یک اختلال پردازش حسی را تجربه کنند ، اما علائم تشخیصی اوتیسم را نداسته باشند.

نوزادان و کودکان نوپا با استفاده از حواس پنجگانه خود ، درباره دنیای جدید پیرامون خود می آموزند. آن ها در ابتدا همه چیز را در دهان خود می کنند و انگشتان شما را با مشت های کوچک خود می گیرند و سپس از چشمان خود برای تشخیص محیط ، افراد ، اشیا استفاده می کنند. سپس توانایی تشخیص صدای پدر و مادر خود از دیگران را به دست می آورند و شروع به درک و فهم معنی کلمات ، صداها و چیز هایی که می بینند می کنند. و در حواس کمتر شناخته شده ای که مربوط به تعادل و موقعیت بدن است نیز لازم است تا معنی دنیا را به طور کامل بسازد. اگر این حواس به درستی کار نکنند و در حال همگام سازی نباشند ، باعث می شود که آن ها یک دیدگاه متفاوت از جهان پیرامون خود و همچنین وجود خودشان به دست آورند.

در آخرین کتابم یعنی " 41 موردی که باید در مورد اوتیسم بدانید " در مورد چالش های پردازش حسی صحبت می کنم. بیشتر والدین و مربیان با این مسئله که چگونه بر چالش های پردازش شنوایی و بینایی می توانند بر یادگیری در کلاس تأثیر بگذارند ، آشنا هستند. با این حال ، برای بسیاری از آن ها ، مشکلات پردازش حسی بسیار پیچیده تر و غیر قابل درک است. به عنوان مثال ، برایان کینگ که یک مددکار بالینی دارای مجوز است و مبتلا به سندرم آسپرگر است ، توضیح داد که آگاهی بدن و موقعیت مکانی برای او دشوار است ، زیرا بخشی از مغز او که مشخص می کند بدن او چه فضایی قرار دارد ، با بینایی او ارتباط برقرار نمی کند. این بدان معنی است که وقتی او قدم می زند باید به زمین نگاه کند زیرا در غیر این صورت ، تعادل خود را از دست می دهد.

بسیاری از بزرگسالان در طیف اوتیسم تحمل موقعیتهای اجتماعی را دشوار می دانند. ملاقات با یک فرد جدید می تواند بسیار سخت باشد - صدایی متفاوت ، بوی متفاوت و محرک تصویری متفاوت - یعنی که مشکلات آن ها در روابط اجتماعی صرفا خود ارتباط نیست ، بلکه مربوط به کل مراحل پردازش حسی است. این می تواند توضیح دهد که چرا یک دانش آموز می تواند به طور مؤثر یاد بگیرد یا با یک معلم آشنا یا حرفهای پیش فرض ارتباط برقرار کند ، اما یک معلم جدید نیست.

این می تواند توضیح دهد که چرا یک دانش آموز می تواند از یک معلم آشنا درس یاد بگیرد یا با حرف های پیش فرض ، با او ارتباط برقرار کند ، اما با یک معلم جدید خیر.

بنا بر این وجود محیط مناسب آموزشی برای کودکان مبتلا به طیف اوتیسم بسیار موضوع مهمی است.