والدین کودکان اوتیسم

والدین کودکان اوتیسم

 

مسئله این است که کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم نه تنها خود از اختلالشان رنج می‌برند، بلکه والدین آن‌ها دارای مشکلات و بیماری‌های خاصی می‌شوند.

پژوهشها از وجود استرس بالا در والدین کودکان مبتلا به اوتیسم خبر می دهند و این موضوع می تواند بر جنبه های سلامتی والدین تاثیر بگذارد . استرس مداوم اثر فرسایشی بر سیستم های بدن از جمله سیستم قلبی-عروقی، ایمنی و گوارشی دارد. والدین با استرس بالا مشکلات بیشتری را در رابطه با سلامت ذهنی شان تجربه می‌کنند، مانند افسردگی و اضطراب.

 

بسیاری از والدین روی نیازهای فرزند خود تمرکز می‌کنند و خودشان را فراموش می‌کنند. این والدین به علت استرس زیاد حتی در اجرای برنامه های درمانی فرزندشان نیز مشکل دارند. آموزش و حمايت توسط پزشک تشخيص‌دهنده و سرویس‌های حمایتی مي‌تواند نقش مهمي در کاهش مشکلات آنها داشته باشد.

 

کودکی که با اختلال طیف اوتیسم و حساسیت‌های غذایی مرتبط با آن شناسایی می‌شود ممکن است بر الگوهای غذایی والدین و یا مراقبینش تاثیر بگذارد. این کودکان دارای بیزاری‌ها و محدودیت‌های غذایی هستند و موضوعات رفتاری می‌تواند چالش‌های وعده‌های غذایی را به وجود آورد. کودکان مبتلا به اوتیسم 5 برابر بیشتر با مشکلات موقع صرف غذا مانند کج‌خلقی، انتخاب شدید غذایی، رفتارهای غذایی تثبیت‌شده تکراری نسبت به همتاهای خود مواجه هستند. با توجه به اینکه آنها رژیم غذایی با تنوع محدود که عمدتا حاوی نشاسته زیاد و سبزی و میوه و فیبر کم می‌باشد دارند، ممکن است با خطر چاقی و اضافه وزن روبرو باشند. تحقیق در اوهایو نشان داد که چند پارامتر مشاهده شده در کودکان با اوتیسم مانند رفتارهای مخرب و پس زدن غذا با تغییر رژیم غذایی والدین همراه بود. والدینی که چالش‌های هنگام صرف غذا را داشتند، بیشتر از غذاهای بیرون استفاده می‌کردند و نیز وعده غذایی را حذف می‌کردند. پرهیزهای غذایی کودک به مصرف بیشتر نوشابه‌های قندی در مراقبین کودکان مرتبط می‌شد. این موضوع سبب افزایش معنی‌دار شاخص توده بدنی (BMI) در مراقبین شد.

 

لذا نیاز به آموزش خانواده‌ها در مورد عادت‌های تغذیه‌ای سالم و راهکارهای آن پیشنهاد می‌شود. باید راهکارهای خانواده‌محور برای رفع مشکلات تغذیه‌ای کودکان ASD تهیه کرد. برنامه‌های میان‌رشته‌ای که بر آموزش خانواده، به ویژه مراقب، در مورد راه‌های کنترل استرس مرتبط با زمان صرف غذا و میانجیگری رفتار تغذیه‌ای در حالی که پاسخگوی نیازهای تغذیه‌ای هستند، مورد نیاز است.