فرضیه های اشتباهی که در مورد اوتیسم وجود دارد

فرضیه های اشتباهی که در مورد اوتیسم وجود دارد

فرضیه های اشتباهی که در مورد اوتیسم وجود دارد

 

متأسفانه ، فرضیه هایی زیادی در مورد اوتیسم وجود دارد که هرگز نباید وجود می داشت.

شاید حتی قبل از اینکه در مورد اوتیسم مطالعه کنم بعضی از این موارد را خودم هم ،قبول داشتم.

من سعی کردم مطالبی که توسط بزرگسالانی که خود اوتیسمی هستند نوشته شده است را ، بخوانم. بینش و تجربه های آن ها برای من مهم است. این مقاله ها به من کمک کرد تا بتوانم درک بهتری از تجربه های فرزند اوتیسمی خودم داشته باشم. این به من کمک کرد که بتوانم مادر خوبی برای فرزند عزیزم باشم.

مرتباً با مطالبی مواجه می شوم که تفکر و درک فعلی من از اوتیسم را به چالش می کشد و این نکته مثبتی است. من همیشه در حال آموزشم و سعی می کنم تمام تلاش خود را به عنوان یک مادر برای پسرم انجام دهم.

 اما ، هر روز با فرضیه های اشتباهی در مورد اوتیسم روبرو می شوم که ، رک و واضح بگویم ، این فرضیه ها باید نابود بشوند و به زباله انداخته شوند.

و تقریباً می توانم به شما تضمین دهم که اگر خود اوتیسمی هستید یا پدر و مادر یک کودک اوتیسمی هستید ، حتما این فرضیات غلط را شنیده اید.

 

فرضیه غلط 1- بهتر است به جای این که بگویید فرد اوتیسمی ، بگویید " فرد مبتلا به اوتیسم "

حتماً متوجه شده اید که من برای توصیف فرزندم از کلمه " اوتیسمی " استفاده کرده ام. در واقع بعضی وقت ها از عبارت و زبان شخص اول ( " فرد مبتلا به اوتیسم " ) در وبلاگ خود استفاده می کنم ، اما ترجیح می دهم در صورت امکان از عبارت " اوتیسمی " استفاده کنم.

موضوع استفاده از عبارت " اوتیسمی " مقابل " فرد مبتلا به اوتیسم " در دنیای اوتیسم بحث برانگیز است. وقتی از کلمه اوتیسمی استفاده می کنم بسیاری از افراد ، رنجیده می شوند.

اما مسئله این است ، افرادی که با شنیدن عبارت اوتیسمی رنجیده می شوند ، معمولاً خود این افراد اوتیسمی نیستند.

اگر مقالاتی را که توسط افراد اوتیسمی نوشته شده است بخوانید یا حتی با شخص اوتیسمی گفتگو داشته باشید ، در می یابید که بسیاری از آنها ترجیح می دهند به جای یک فرد مبتلا به اوتیسم ، یک فرد اوتیسمی خطاب شوند.

یکی از مقالات مورد علاقه من که توسط افراد اوتیسمی نوشته شده است ، " چگونه می خواهم مردم با فرزند اوتیسمی من ( درباره فرزدن اوتیسمی من ) صحبت کنند " است.

توصیه می کنک با یک شخص اوتیسمی صحبت کنید و بفهمید که ترجیح می دهند که چطور صحبت کنند. سپس آن را یک الگو قرار دهید.

 

فرضیه غلط 2- دخترها نمی توانند اوتیسمی باشند.

احتمال این که پسرها به اوتیسم مبتلا شوند بیشتر است ، اما این لزوماً به این معنا نیست که اوتیسم بیشتر در پسرها شایع است.

بسیاری از تحقیقات اخیر نشان می دهد که بسیاری از دخترها ، درمورد تشخیص نادرست قرار گرفته اند یا مکانیسم های مقابله بهتری نسبت به اختلال اوتیسم دارند ، که این تشخیص دادن اوتیسم را در آن ها سخت می کند.

لطفاً تصور نکنید که دخترها  نمی توانند اوتیسم داشته باشند ، زیرا این واقعا صحیح نیست.

 

فرضیه غلط 3- اوتیسمی ها نابغه هستند و استعدادهای پنهانی دارند.

بسیاری از افراد تصور می کنند که همه افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم در یک چیز نابغه هستند یا بسیار با استعداد هستند. همیشه اینگونه نیست.

 

فرضیه غلط 4- اوتیسمی ها توان حرف زدن ندارند.

 

مهم است که یادمان باشد ، اوتیسم یک طیف است و هیچ کدام از افرد اوتیسمی یکسان نیستند.

افراد اوتیسمی زیادی هستند که فاقد قدرت تکلم هستند ، اما تعداد بسیار زیادی هم هستند که قدرت تکلم خوبی دارند و اتفاقا خیلی هم پرحرف هستند. همچنین بسیاری از آن ها هستند که بین این دو دسته قرار می گیرند.

برخی ممکن است از روش ارتباط جایگزین مانند دستگاه AAC (ارتباطات تقویتی و جایگزین) زبان نشانه یا PECS (سیستم ارتباطات با تبادل تصاویر) استفاده کنند.

فرضیه غلط 5- چون به شما نگاه نمی کنند ، پس یعنی حرف های شما را گوش نمی کنند.

تماس چشمی می تواند برای بسیاری از اوتیسمی ها آزار دهنده باشد. بنا بر این ، بسیاری از مردم تصور می کنند که چون آن ها مستقیم به شما نگاه نمی کنند ، نمی توانند به شما گوش دهند.این حقیقت ندارد. پسرم به ندرت تماس چشمی برقرار می کند ، اما به روش های دیگری که نشانه های ظریفی دارد ، نشان می دهد که در حال گوش کردن است. من فقط با گفتن نام او یا با لمس کردن آرام شانه اش در شروع صحبت ، مطمئن می شوم که حواسش به من است.

 

فرضیه غلط 6- آن ها دائما دست های خود را تکان می هند.

وقتی مردم به اوتیسم فکر می کنند ، بیشتر وقت ها اولین تصویری که در ذهنشان بوجود می آید ، یک کودکی است که نمی تواند حرف بزند و دائما در حال تکان دادن دست ها و انگشتان خود است.تکان دادن دست ها فقط یکی از چندین حرکت تکراری است که کودکان اوتیسمی می توانند انجام دهند. انجام یک حرکت تکراری ، یک رفتار هیجانی درونی است که برای تعادل خود یا آرام کردن بدن فرد استفاده می شود. این یک عمل ناخودآگاه است.

اگر دقت کنیم همه ما این حرکات تکراری را انجام می دهیم ، ناخن های خود را می جویم  ، مدادی که در دست داریم را تکان می دهیم ، با پاهایمان به زمین ضربه می زنیم یا با موهایمان بازی می کنیم. که به اصطلاح به این حرکات می گویند " تیک عصبی ".

معمولاً هنگامی که کودک نسبت به چیزی هیجان زده یا ناراحت می شود ، این رفتارها را از خود نشان می دهد. این را به عنوان نشانه ای در نظر داشته باشید که فرزندتان ، تمام تلاش خود را می کند تا بدن و احساسات خود را کنترول کند. من پیشنهاد می کنم فرزند خود را از انجام این گونه رفتارها منصرف نکنید ، مگر این که به خود آسیب وارد کنند.

 

فرضیه غلط 7- کودکان اوتیسمی قادر به همدلی نیستند.

صادقانه بگویم ، من متوجه شدم که خلاف این فرضیه حقیقت دارد. بعضی اوقات احساس و درک آن ها بسیار زیاد است. این مورد را در پسرم خودم دیده ام!

 

فرضیه غلط 8- اگر فدر اوتیسمی باشد پس نمیتواند در دسته اوتیسمی ها قرار بگیرد.

من این موضوع را خیلی شنیده ام. باز هم تکرار می کنم که اوتیسم یک طیف است. بعضی ها که در این طیف قرار دارند ، خجالتی هستند و ترجیح می دهند که تنها باشند ، در حالی که افرادی هم در این طیف هستند که کاملا اجتماعی هستند.

 

 دیگر چه فرضیه های غلطی را در مورد اوتیسم شنیده اید؟

 

دایان رابسون

دایان داستان خود را در مورد بزرگ کردن کودک مبتلا به هایپرلکسی ، پرفشاری خون و اوتیسم در اشتراک می گذارد