آیا کمبود پروتئین ، می تواند عاملی در بوجود آمدن اوتیسم باشد؟

آیا کمبود پروتئین ، می تواند عاملی در بوجود آمدن اوتیسم باشد؟

آیا کمبود پروتئین ، می تواند عاملی در بوجود آمدن اوتیسم باشد؟

پروتئین جهش یافته ای در افراد مبتلا به اوتیسم و دیگر اختلالات عصبی وجود دارد. که نمی تواند به حفظ ارتباط بین نورون ها در مغز کمک کند.

 

تحقیقات جدید منتشر شده ، به رهبری دانشگاه راکفلر در نیویورک سیتی - نشان می دهد که پروتئین آستروتاکتین 2 (ASTN2) می تواند گیرنده ها را دور از سطح نورون ها جمع کند و از تجمع آن ها در آنجا جلوگیری کند.

ارتباط بین نورون ها برای عملکرد مغز ضروری است.

گیرنده هایی که بر روی سلول ها هستند ، همیشه آماده جفت شدن با انتقال دهنده های عصبی ای هستند که از سلول های دیگر فرستاده می شوند. و نورون ها به این گونه عمل می کنند.

این یک روند حرکتی است و برای اطمینان از پاسخ سریع به سیگنال ها نیاز به چرخه مداوم " روشن و خاموش شدن " گیرنده های غشای سلولی دارد. تجمع پروتئین ها به حرکت گیرنده ها کمک می کند.

مطالعه اخیر ، مکانیسم دیگری را نیز ارائه داده است كه از طریق آن می توان اختلالات طیف اوتیسم (ASDs) ، از جمله وضعیت رشد عصبی اوتیسم که می تواند از نقایص مربوط به پروتئین آستروتاکتین 2 (ASTN2) ناشی شود را درمان کند.

دلایل دقیق شرایط رشد عصبی تا حد زیادی ناشناخته است ، اگرچه بسیاری از علائم را می توان در رشد اولیه مغز مشاهده کرد. دانشمندان بر این باورند که منشاء آن پیچیده تر است و عوامل ژنتیکی ، بیولوژیکی و محیطی را در بر می گیرد.

در سال 2018 ، براساس مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها (CDC) ، حدود 1 از 68 کودک از ایالات متحده مبتلا به اختلال طیف اتیم هستند و این ناهنجاری ژنتیکی در آن ها شناسایی شده است ، پسرها چهار برابر بیشتر از دخترها به این اختلال ژنتیکی مبتلا می شوند.

 

 

تجمع پروتئین ها

در کار قبلی ، مری هاتن ، نویسنده ارشد مقاله ، استاد علوم عصب و رفتار در دانشگاه راکفلر ، فهمیده بود که پروتئین آستروتاکتین 2 ASTN2)) هنگام جابجایی سلول ها در اوایل دوره رشد ، نقش حامل را دارد.

نویسنده ارشد مقاله و رهبر پروژه ، هوریناز بهشتی ، وقتی به آزمایشگاه پروفسور هاتن پیوست ، ثابت کرد که این پروتئین در مغز افراد بالغ هم وجود دارد و اظهار داشت كه ASTN2 ممکن است نقش دیگری هم داشته باشد.

به نظر می رسد که مقدار ASTN2 در مخچه زیاد است. همیشه تصور می شد كه این منطقه از مغز مربوط به كنترل های حركت باشد ، اما به نقل از نویسندگان ، شواهد اخیر نشان داده كه ممكن است درگیر كاركردهای غیر حرکتی ، از جمله زبان ، حافظه بینایی ، توجه و احساسات هم باشد.

محققان با استفاده از میکروسکوپ الکترونی ، تحقیقی بر روی مخچه موش ها انجام دادند.

آن ها دریافتند که این پروتئین در ساختارهایی به نام " کیسه های اندوسیتیک و فاگوسیتیک خودکار " یافت می شود که پروتئین ها را درون سلول های عصبی حمل می کند ، وجود دارند.

 

ضعف سیناپس ها ( محل ارتباط یک نورون با نورون دیگر سیناپس یا همایه نامیده می شود )

دانشمندان همچنین مولکول هایی را شناسایی کردند که به آستروتاکتین 2 (ASTN2) چسبیده اند. این "شرکای اتصال دهنده" شامل پروتئین هایی هستند که در سلولهای عصبی و سایر پروتئین ها قاچاق می شوند که به ساخت سیناپس ها کمک می کنند. این " شرکای به هم چسبیده " شامل پروتئین هایی هستند که به عنوان پروتئین هایی که در سلولهای عصبی و سایر پروتئین هایی که به ساخت سیناپس ها کمک می کنند ، جمع می شوند.

سیناپس ها ساختارهای سلولی هستند که به سلول های عصبی اجازه می دهند سیگنالهای الکتریکی و شیمیایی را به یکدیگر منتقل کنند. این تیم پیش از این نیز ASTN2 را در سیناپس های بیان شده در داخل "ستونهای دندریتیک" یافته بود.

آزمایش های بیشتر نشان داد که سلول هایی که سطح بالاتری از ASTN2 دارند سیناپس های قوی تری ساخته اند. این نشان می دهد که ممکن است اگر ژن مربوط جهش یابد ، ASTN2 نارسا و ناکافی می شود و این اتفاق به سیناپس های ضعیف تری منجر می شود.

بد نیست اگر درک بهتری از نقش مخچه داشته باشیم

این مطالعه به کارهای انجام شده در دانشگاه جان هاپکینز اشاره می کند ، که در آن چندین عضو یک خانواده با بیماری اختلاف طیف اوتیسم (ASD) ، تأخیر در گفتار و سایر ناهنجاری های رشد عصبی ، دچار جهش هایی در ASTN2 شده بودند.

محققان همچنین به یک مطالعه جداگانه ، که بر روی افراد زیادی صورت گرفته اشاره کردند که بین جهش ASTN2 و انواع مختلفی از حالت های مغز ارتباطی وجود دارد.

آن ها نتیجه گرفتند که اختلال در فرایند که می تواند باعث ترکیب و گردش مناسب پروتئین های سطحی در سلول های مغزی باشد ، عامل مؤثری در حالت شکل گیری رشد عصاب باشد.

دانشمندان می گویند که نیاز به درک بهتری از نقش مخچه وجود دارد.

"مردم به تازگی متوجه شده اند که مخچه فقط برای کنترل حرکت و یادگیری حرکتی نیست. نقش های پیچیده تری در شناخت و زبان دارد."

پروفسور مری هاتن.

 

نتیجه : با پیشرفت مطالعات و تحقیقات بیشتر ، عوامل پایه بوجود آمدن اوتیسم و دیگر اختلالات عصبی روشن تر می شود.